Tuwing sasapit ang Pasko, nakaugalian na nating mga Pilipino na makarinig ng mga mensahe ng pag-asa, pagkakaisa, at pagmamahal mula sa mga lider ng ating bansa. Karaniwan ay pormal ito, puno ng magagandang salita, at naglalayong pagbuklurin ang bawat pamilya. Subalit, tila iba ang naging dating ng huling Christmas message na lumabas sa publiko. Sa halip na palakpakan, tila naging mitsa ito ng mainit na diskusyon sa bawat kanto at sa bawat feed ng ating social media. Marami ang nagtatanong: Ito ba ang kalidad ng pamumuno na nararapat para sa atin?
Hindi maitatanggi na sa panahon ngayon, ang bawat galaw ng isang opisyal ay binabantayan ng publiko. Mula sa pananamit, sa paraan ng pagsasalita, hanggang sa kung paano nila ipinapaabot ang kanilang saloobin sa mga mahahalagang okasyon. Sa isang video na kumakalat ngayon, kitang-kita ang isang lider na binabasa ang kanyang mensahe mula sa isang script o teleprompter. Para sa ilan, mukhang normal lang ito dahil lahat naman ay gustong maging perpekto ang kanilang sasabihin. Pero para sa nakararami, tila nawala ang sinseridad at ang “puso” ng mensahe dahil hindi ito nanggaling sa sariling isipan o damdamin sa oras na iyon.
Ang tanong ng marami, kung ang isang simpleng pagbati para sa Pasko ay kailangan pang basahin nang literal, paano pa kaya ang pagharap sa mas malalaking krisis ng bansa? Dito pumapasok ang mga mabibigat na salitang ibinabato ng mga netizen. May mga nagsasabing tila “isip bata” ang dating dahil sa kakulangan ng spontaneity. May mga nagdududa rin sa kakayahan ng lider na mag-isip nang mabilis at tumayo sa sariling mga paa nang walang tulong ng mga scriptwriter. Hindi lang ito tungkol sa Pasko; ito ay tungkol sa tiwala ng tao sa kapasidad ng kanilang pinuno.
Sa kabilang banda, hindi rin mawawala ang mga isyu ng korapsyon na laging idinidikit sa usapin ng pamumuno. Kapag ang publiko ay nakakaramdam ng pagkukulang sa serbisyo o sa talino ng isang lider, agad na bumabalik ang usapin kung saan napupunta ang kaban ng bayan. “Kurap ba o sadyang kulang lang sa alam?” – ito ang linyang paulit-ulit nating naririnig sa mga comment section. Ang pagiging “obob” o mahina ang ulo ay isang mabigat na akusasyon, lalo na kung ang pinag-uusapan ay ang taong may hawak ng manibela ng ating bansa.
Bakit nga ba tayo ganito ka-apektado? Dahil ang Pasko ay personal sa ating mga Pilipino. Ito ang panahon kung kailan gusto nating makaramdam ng koneksyon. Kapag ang mensaheng natatanggap natin ay mukhang “binasa lang” at walang buhay, parang nararamdaman ng tao na hindi sila mahalaga. Para tayong binibigyan ng de-latang regalo sa halip na lutong-bahay na pagmamahal. Ang emosyon ng publiko ay hindi lang galit; ito ay pagkadismaya. Dismaya dahil sa dami ng problemang kinakaharap natin—mula sa taas ng presyo ng bilihin hanggang sa kawalan ng trabaho—umaasa tayo na kahit sa isang sandali, makakarinig tayo ng tunay na boses na magpapalakas ng ating loob.
Ang usaping ito ay nagbubukas ng mas malalim na diskusyon tungkol sa kung ano nga ba ang hinahanap natin sa isang presidente. Gusto ba natin ng isang taong magaling lang magbasa ng isinulat ng iba? O gusto natin ng isang lider na may sariling paninindigan, may sapat na talino, at may pusong tunay na nakakaunawa sa hirap ng ordinaryong Pilipino? Ang bawat pagkakamali, bawat utal, at bawat titig sa script ay nagiging simbolo ng kung ano ang kulang sa ating pamahalaan.
Sa huli, ang social media ang nagsisilbing timbangan ng bayan. Dito natin nakikita ang tunay na pulso ng masa. Ang mga tanong na “Yan ba ang gusto ninyong presidente?” ay hindi lang basta pang-iinis. Ito ay isang panawagan para sa pagsusuri. Sa susunod na pagkakataon na tayo ay pipili o titingala sa isang pinuno, sana ay hindi lang tayo tumingin sa ganda ng video o sa tamis ng salitang binabasa nila. Tumingin tayo sa lalim ng kanilang pang-unawa at sa katapatan ng kanilang hangarin. Dahil ang tunay na lider, hindi kailangan ng script para sabihin sa kanyang mga kababayan na mahal niya sila at handa siyang maglingkod nang tapat.
