Sa mundo ng social media, sanay na ang mga tao sa mga kwentong mabilis magbago, emosyon na minsang ipinapakita at minsang tinatago, at mga personalidad na parang laging maayos kahit halatang may pinagdaraanan. Kaya nang magsalita si Carlinhos Maia nang diretsahan, walang script, walang pa-filter, at puno ng emosyon tungkol sa kanyang relasyon, buhay, at sarili niyang pagod bilang tao, marami ang napatigil, nakinig, at napaisip.

Hindi ito simpleng paglabas para magpaliwanag. Isa itong pagsabog ng damdamin ng isang taong matagal nang binabantayan, hinuhusgahan, minamahal, at minsan ay sinasaktan ng parehong mga mata na sumusubaybay sa kanya araw-araw. Sa kanyang pagsasalita, malinaw na hindi niya sinusubukang maging perpekto. Ang gusto lang niya ay maging totoo.

Sa simula pa lang, ramdam na ang pagod. Hindi pisikal na pagod, kundi emosyonal. Yung klase ng pagod na kahit huminga ka nang malalim, parang hindi pa rin sapat. Sinabi niyang sinusubukan niyang maging mahinahon, maging magalang, maging pasensyoso, pero aminado siyang napupuno na rin. Hindi dahil ayaw niyang magpaliwanag, kundi dahil paulit-ulit na lang ang parehong mga tanong, parehong mga paratang, parehong mga komentong tila ba mas alam pa ng iba ang buhay niya kaysa sa kanya mismo.

Isa sa pinakamabigat na punto ng kanyang sinabi ay ang tungkol sa pagtatapos ng isang relasyon. Para sa marami, kapag natapos ang isang relasyon, parang inaasahan na tapos na rin ang lahat ng emosyon. Pero para kay Carlinhos, malinaw ang mensahe: kapag natapos ang relasyon, hindi ibig sabihin patay na rin ang tao. Hindi ka mawawala. Hindi ka titigil maging ikaw. May sakit, oo. May lungkot, oo. Pero may buhay pa rin pagkatapos.

Paulit-ulit niyang binigyang-diin na hindi siya yung tipo ng taong magpapanggap na okay lang ang lahat kapag hindi naman. Kung may malaking pagbabago sa buhay niya, makikita iyon sa kanya. Sa mata, sa kilos, sa katahimikan. At para sa kanya, mas kakaiba kung magpapanggap siyang masaya agad-agad, na parang walang nangyari.

Marami raw ang nagsasabi na “nawala ang kanyang ningning.” At dito siya lalong nainis. Anong ningning ba ang hinahanap ng mga tao? Isa ba siyang ilaw? Isang poste? Isang kandila? Para sa kanya, nakakapagod marinig taon-taon ang parehong kwento. Noong may asawa siya, pinupuna. Noong naghiwalay, pinupuna pa rin. Kapag tahimik siya, may mali. Kapag nagsalita siya, may mali rin.

Dito lumabas ang isang mahalagang punto: ang pagiging tao sa internet. Para kay Carlinhos, matagal na siyang nagpapakita ng totoong emosyon. Hindi siya produkto ng isang karakter lang. May saya, may lungkot, may galit, may pagod. At hindi niya kailanman ipinangako na palagi siyang magiging nakakatawa o masaya para sa kamera.

Sa gitna ng lahat ng batikos, nagbigay siya ng paalala na may mga responsibilidad siya sa labas ng camera. May mga taong umaasa sa kanya, may mga pamilyang natutulungan, may mga desisyong kailangang gawin na hindi para sa likes kundi para sa tunay na buhay. Ibinahagi pa niya na noong nakaraang taon, umabot sa bilyon ang halaga ng mga donasyong kanyang naipamahagi. Hindi niya ito sinabi para ipagyabang, kundi para ipaalala kung ano ang mahalaga sa kanya.

Para kay Carlinhos, hindi nasusukat ang halaga ng tao sa estado ng kanyang relasyon. Hindi rin ito nasusukat sa kung sino ang kasama niya sa isang larawan o kung gaano siya kadalas ngumiti sa video. Ang halaga niya ay nasa ginagawa niya, sa kung paano niya tratuhin ang ibang tao, at sa kung paano siya bumabangon kahit pagod na pagod na.

Nagsalita rin siya tungkol sa takot. Takot sa paglipad, takot sa mga intensyon ng ibang tao, takot sa enerhiyang hindi niya maintindihan. Kahit may pera, kahit may kapangyarihan, aminado siyang may mga bagay pa ring kinatatakutan. At para sa kanya, normal iyon. Tao siya. Hindi diyos. Hindi bayani sa pelikula.

Isa sa mga pinakaemosyonal na bahagi ng kanyang pagsasalita ay nang banggitin niya ang mga taong personal niyang nakakasalamuha. Mga batang umiiyak habang humihingi ng litrato, mga taong nagsasabing siya ang dahilan kung bakit sila muling ngumiti sa gitna ng problema. Para sa kanya, iyon ang tunay na sukatan ng kanyang ginagawa. Hindi ang mga komentong puno ng galit o inggit.

Aminado rin siya na may mga taong hindi magugustuhan ang mga bagong taong papasok sa buhay niya. At okay lang iyon. Hindi niya responsibilidad na pasayahin ang lahat. Ang mahalaga ay totoo siya sa sarili niya at sa landas na tinatahak niya. Hindi siya ipinanganak para manatili sa isang kahon. Gusto niyang makilala ang iba’t ibang mundo, iba’t ibang tao, kahit hindi siya tanggap sa lahat ng lugar.

Sa dami ng taon niya sa industriya ng komunikasyon, naniniwala siya na ang susi sa pananatili ay ang paglabas sa comfort zone. Ang pakikipag-usap sa bata, sa matanda, sa mayaman, sa mahirap. Ang pakikinig, hindi lang ang pagsasalita. At dito raw nanggagaling ang koneksyon niya sa napakaraming tao.

May punto rin siyang binanggit na tumama sa marami: ang pag-proyekto ng sariling sakit sa ibang tao. Maraming babae raw ang naglalabas ng galit sa kanya dahil sa sariling karanasan nila sa relasyon. At malinaw ang pakiusap niya: huwag gawing salamin ang buhay niya ng sariling sugat ng iba. May kanya-kanya tayong kwento, kanya-kanyang laban.

Para kay Carlinhos, ang kasalukuyang yugto ng kanyang buhay ay hindi lang tungkol sa hiwalayan. Isa itong panahon ng muling pagbuo. Pagpupulot ng mga pirasong nabasag, kabilang na ang mga pagkakamaling siya mismo ang gumawa. Hindi siya humihingi ng awa. Humihingi lang siya ng kaunting respeto at oras.

Sinabi niyang sa mga susunod na araw, hindi siya magiging palabiro. Hindi siya magpapanggap. Kung gusto ng mga tao ng generic na kasiyahan, may ibang lugar para doon. Sa ngayon, ang makikita nila ay isang taong nag-iisip, nagmumuni-muni, at sinusubukang bumalik sa balanse.

Sa kabila ng lahat, malinaw na hindi siya sumusuko. Wala sa kanyang plano ang manatiling wasak. Naniniwala siya na walang makakapagpabagsak sa kanya nang tuluyan. Pero tulad ng lahat ng tao, kailangan din niya ng pahinga, ng katahimikan, at ng pagkakataong ayusin ang sarili.

Sa huli, ang mensahe niya ay simple pero mabigat: ang buhay ng tao ay hindi lang umiikot sa relasyon, sekswalidad, o opinyon ng iba. Umiikot ito sa kung sino ka, ano ang pinili mong gawin, at kung paano ka bumangon sa bawat pagbagsak. At kahit natapos ang isang relasyon, naniniwala siyang natapos iyon nang may respeto, may kabutihan, at may pasasalamat sa kung ano ang naitulong nila sa isa’t isa.

Para sa mga patuloy na sumusubaybay sa kanya, malinaw ang kanyang paninindigan. Kung mahal mo siya, salamat. Kung ayaw mo, hindi ka niya pipilitin. Ang mahalaga, totoo siya. At sa mundong puno ng pagpapanggap, ang pagiging totoo ay isang uri ng tapang na hindi lahat kayang gawin.