Sa loob ng mahabang panahon, ang Canada ay naging simbolo ng pag-asa at bagong simula para sa milyon-milyong Pilipino na nagnanais ng mas magandang buhay. Ang kwento ng tagumpay ng mga OFW na nakikipagsapalaran sa malamig na bansang ito ay kadalasang puno ng inspirasyon, pagsisikap, at pangarap na maiahon ang pamilya sa kahirapan. Kabilang sa mga nangarap at nagtagumpay ay ang mag-asawang Erwin at Chona Manzano, na sa pamamagitan ng sipag at pagtutulungan ay nakapagtayo ng isang matatag at masaganang pamumuhay sa Calgary. Sila ay larawan ng isang pamilyang Pilipino na nagkamit ng inaasam na “Canadian Dream”—may sariling bahay, sasakyan, at higit sa lahat, may masayang pamilya na binubuo ng tatlong malulusog na anak. Subalit, sa likod ng tagumpay na ito ay isang trahedya na hindi inasahan ng sinuman, isang bangungot na dulot ng labis na pagtitiwala sa taong itinuring nilang kadugo.

Ang kwento ng pamilyang Manzano ay nagsimula sa simpleng pangarap na magkaroon ng maayos na kinabukasan. Sa kanilang paninirahan sa Calgary, napatunayan nila na ang pagsisikap ay may kapalit na ginhawa. Nakapagpundar sila ng mga ari-arian at naitaguyod nang maayos ang kanilang mga anak. Dahil sa kagustuhang mapabuti pa lalo ang kanilang buhay at matugunan ang pangangailangan sa pag-aalaga ng mga bata habang sila ay nagtatrabaho, naisip nilang kumuha ng tulong. Sa halip na kumuha ng ibang tao o magbayad ng mahal sa daycare, napagdesisyunan nilang tulungan ang isang kamag-anak mula sa Pilipinas. Ang plano ay simple at puno ng mabuting intensyon: makakatipid sila sa gastusin, at kasabay nito ay matutulungan nilang makapunta sa Canada ang pinsan ni Chona na si Guevara Wilson Clorina upang magkaroon din ito ng oportunidad na umasenso.

Si Guevara, na noon ay bente-sais anyos, ay tinanggap nang buong puso ng pamilyang Manzano. Inayos ni Chona ang mga papeles nito, sinundo sa airport, at pinatira sa kanilang magandang tahanan. Hindi lamang siya naging empleyado kundi itinuring na tunay na miyembro ng pamilya. Ang mga bata ay naging malapit sa kanya, at naging maayos ang takbo ng kanilang pamumuhay sa simula. Para kay Erwin at Chona, ang pagkakaroon ng kamag-anak sa loob ng bahay ay nagbigay ng kapanatagan ng loob, dahil alam nilang nasa mabuting kamay ang kanilang mga anak habang sila ay naghahanapbuhay. Lingid sa kanilang kaalaman, ang desisyong ito na puno ng pagmamalasakit ay siya palang magiging daan tungo sa isang karumal-dumal na krimen na yumanig sa buong komunidad ng mga Pilipino sa Canada.

Ang tahimik na pamumuhay ng pamilya ay nagwakas noong Mayo 16, 2013. Isang araw na dapat sana ay puno ng kasiyahan at tawanan ng mga bata ay nauwi sa nakakabinging katahimikan. Ang ama ni Erwin na si Ernesto ay dumalaw sa bahay ng kanyang anak upang bisitahin ang kanyang mga apo. Subalit, sa kanyang pagdating, agad siyang nakaramdam ng kaba nang makitang nakabukas ang garahe at walang sumasalubong sa kanya. Ang katahimikan sa loob ng bahay ay hindi normal para sa isang tahanang may tatlong makukulit na bata. Sa kanyang pagpasok, ang tumambad sa kanya ay isang eksenang hindi kailanman dapat makita ng isang magulang o lolo. Ang bahay ay puno ng mga bakas ng karahasan, at sa kusina ay natagpuan niya ang walang buhay na katawan ng kanyang manugang na si Chona.

Sa labis na takot at pagkabigla, pilit na naghanap si Ernesto ng iba pang miyembro ng pamilya. Umakyat siya sa ikalawang palapag at doon niya natagpuan sa master’s bedroom ang kanyang limang taong gulang na apong si Gabriel, na wala na ring buhay. Ang parehong biktima ay nagtamo ng matitinding sugat na nagpapahiwatig ng matinding galit ng salarin. Ang tagpo ay sadyang napakasakit at hindi makatao. Mabilis na humingi ng saklolo si Ernesto sa mga kapitbahay, ngunit huli na ang lahat para sa mag-ina. Ang balita ay mabilis na kumalat, at ang tanong ng lahat ay kung sino ang may kagagawan ng ganitong kalupitan sa isang napakabait na pamilya.

Ang imbestigasyon ng mga awtoridad ay mabilis na umusad. Napansin nila na nawawala ang sasakyan ni Chona, na naging susi upang matunton ang salarin. Sa tulong ng makabagong teknolohiya at pagtutulungan ng mga ahensya, natagpuan ang sasakyan sa isang liblib na lugar, at laking gulat ng lahat nang makita kung sino ang nagmamaneho nito—si Guevara, ang pinsang tinulungan at pinagkatiwalaan ng pamilya. Siya ay puno ng sugat sa katawan at agad na inaresto. Ang pagkakadakip sa kanya ay nagdulot ng matinding katanungan: Bakit nagawa ito ng isang kadugo sa taong nagbigay sa kanya ng magandang buhay?

Sa paglilitis, unti-unting lumabas ang madilim na katotohanan. Hindi ito simpleng pagnanakaw o biglaang bugso ng damdamin. Lumalabas na natuklasan ni Chona ang isang nakakasuklam na sikreto ni Guevara—ang pang-aabuso nito sa isa sa mga anak na babae ng mag-asawa. Nang komprontahin ni Chona ang kanyang pinsan tungkol sa kahalayan nito, nagmakaawa si Guevara na huwag siyang isumbong sa mga pulis. Alam niyang kapag nalaman ito ng mga awtoridad, hindi lang siya makukulong kundi mapapauwi sa Pilipinas na puno ng kahihiyan. Subalit, bilang isang ina, hindi maatim ni Chona na palampasin ang ginawa nito sa kanyang anak. Nanindigan siya na panagutin ang pinsan, at ito ang nagtulak kay Guevara na gawin ang krimen upang patahimikin si Chona.

Ang masakit pa dito, ang limang taong gulang na si Gabriel ay nadamay lamang dahil naging saksi siya sa ginawa ni Guevara sa kanyang ina. Upang walang maiwang testigo, kinitil din ng salarin ang buhay ng walang kamuwang-muwang na bata. Ang detalyeng ito ay dumurog sa puso ng maraming tao na sumubaybay sa kaso. Ang batang si Gabriel, na inilarawan ng kanyang ama na laging nakangiti at sasalubong sa kanya pag-uwi, ay naging biktima ng karahasan ng taong tinawag niyang tito. Ang bigat ng pangyayari ay naging dahilan kung bakit minabuti na lamang ng pamilya na tanggapin ang plea deal upang hindi na muling sariwain ang masakit na detalye sa isang mahabang paglilitis.

Sa huli, hinatulan si Guevara ng habambuhay na pagkakakulong o life imprisonment na may kaakibat na kondisyon na hindi siya maaaring humingi ng parole sa loob ng 35 taon. Bagaman nakamit ang hustisya sa legal na pamamaraan, ang sakit at trauma na iniwan ng pangyayari kay Erwin at sa dalawang naiwang anak ay hindi kailanman mawawala. Ang kanilang tahanan na dating puno ng pangarap ay naging lugar ng bangungot, kaya naman napagdesisyunan na lamang itong lisanin at alisin sa mga mapa online upang mabigyan ng privacy ang pamilya.

Ang kwentong ito ay nagsisilbing isang masakit na paalala sa lahat, lalo na sa mga kababayan nating nasa ibang bansa. Ang pagtulong sa kapwa, kahit sa kamag-anak, ay isang dakilang gawain, ngunit hindi ito garantiya na tayo ay susuklian ng kabutihan. Ipinapakita rin nito ang tindi ng epekto ng mga tinatagong kasamaan tulad ng pang-aabuso sa mga bata, na kapag nabunyag ay maaaring humantong sa mas malagim na trahedya. Sa kabila ng lahat, ang pamilyang Manzano ay patuloy na bumabangon, bitbit ang alaala nina Chona at Gabriel, habang ang taong nagtaksil sa kanila ay magdudusa sa likod ng rehas habambuhay, dala ang bigat ng kanyang konsensya sa pagwasak sa pamilyang nagbigay sa kanya ng lahat.