Sa wakas, matapos ang ilang linggong puno ng kaba, haka-haka, at walang humpay na paghahanap, isang balita ang nagbigay ng ginhawa sa pamilya at sa publikong sumusubaybay sa kaso ng “Missing Bride.” Si Shera De Juan, ang babaeng dapat sana ay ikakasal ngunit biglang naglaho, ay kumpirmadong natagpuan na sa lalawigan ng Pangasinan. Ang balitang ito ay agarang kumalat sa social media at nagdulot ng halo-halong emosyon—tuwa dahil ligtas siya, ngunit labis na pag-aalala dahil sa kanyang kakaibang kondisyon nang siya ay matagpuan.

Ang pagkakadiskubre kay Shera ay hindi tulad ng inaasahan ng marami na isang simpleng reunion. Ayon sa mga ulat, namataan siya sa bayan ng Sison, Pangasinan, na naglalakad sa highway at tila walang tiyak na direksyon. Isang mabuting samaritano, na nakakilala sa kanya mula sa mga nagkalat na balita sa social media, ang nagmagandang-loob na lapitan at kupkupin siya. Ang tagpong ito ay tila nagpatunay sa naunang prediksyon ng psychic na si Jay Costura, na nagsabing nasa Pangasinan ang dalaga at may isang babaeng tutulong sa kanya—isang detalyeng nagdulot ng kilabot at pagkamangha sa mga netizen.

Ngunit sa kabila ng magandang balita ng kanyang pagliligtas, ang atensyon ng lahat ay natuon sa estado ng kanyang pag-iisip. Nang harapin siya ng mga imbestigador mula sa Quezon City Police District (QCPD) at mga mamamahayag, kapansin-pansin ang kanyang pagiging “tulala” at “lutang.” Ayon sa mga obserbasyon, tila inconsistent o hindi magkakatugma ang kanyang mga sagot sa mga tanong. Paulit-ulit niyang sinasabi na siya ay naglalakad lamang, at kahit sumakay siya ng bus, hindi niya matandaan kung saan siya bumaba o paano siya nakarating sa kinaroroonan niya. Ang kanyang mga pahayag ay puno ng kalituhan, na tila baga may malaking puwang sa kanyang alaala sa mga nagdaang araw.

Isang nakakabahalang detalye na ibinahagi ni Shera ay ang kanyang paglalakad ng madaling araw. Sinabi niyang sinusundan niya ang mga bus na may sign na “Cubao” sa pag-asang makakauwi, ngunit dahil marahil sa kawalan ng pera, hindi siya makasakay at nagpatuloy na lamang sa paglalakad. Inamin din niya na bagama’t alam niyang naliligaw na siya, nahihiya siyang magtanong sa mga tao sa paligid. Ang ganitong pag-uugali ay nagdulot ng malaking palaisipan sa mga otoridad at sa publiko. Paano nagawa ng isang babaeng nag-iisa at walang gamit ang magsurvive ng ilang linggo sa lansangan habang nasa ganitong estado?

Dahil dito, mabilis na umusbong ang mga teorya tungkol sa kanyang mental health. Maraming netizen at eksperto ang nagmungkahi na posibleng nakaranas si Shera ng tinatawag na “Dissociative Fugue.” Ito ay isang bihirang kondisyon kung saan ang isang tao ay biglang umaalis sa kanyang nakasanayang kapaligiran at nakakaranas ng amnesia o pagkalimot sa kanyang pagkakakilanlan, madalas ay dulot ng matinding stress o trauma. Kung susuriin ang background ng kwento bago siya nawala, lumalabas sa imbestigasyon ng pulisya at pagsusuri sa kanyang cellphone na dumaranas siya ng matinding pressure—pinansyal man o personal—na maaaring naging “trigger” ng kanyang paglayas at kasalukuyang kondisyon.

Ang pahayag ng kanyang Maid of Honor ay tila sumusuporta sa teoryang ito. Ayon sa kanya, talagang may tendency si Shera na tumakas o lumayo kapag napupuno na siya ng problema, bilang isang paraan ng pag-cope. Ngunit sa pagkakataong ito, tila lumala ang sitwasyon dahil sa layo ng kanyang narating at sa tila pagkawala niya sa sarili. Ang dating simpleng “tampuhan” o “stress” ay nauwi sa isang sitwasyong nangangailangan na ng seryosong medikal at sikolohikal na atensyon. Ang “inconsistency” sa kanyang mga kwento ay hindi daw dapat ituring na pagsisinungaling, kundi manipestasyon ng kanyang magulong isipan.

Sa ngayon, ang priyoridad ng pamilya at ng mga otoridad ay ang kaligtasan at pagpapagaling ni Shera. Sinundo na siya ng kanyang pamilya mula sa Pangasinan upang iuwi sa Maynila. Bagama’t tapos na ang pisikal na paghahanap, nagsisimula pa lamang ang proseso ng paghilom para sa kanya. Kailangan niya ng malawak na pang-unawa at suporta, hindi lamang mula sa kanyang mga mahal sa buhay kundi pati na rin sa publiko na sumubaybay sa kanyang kwento. Ang mga panghuhusga at masasakit na salita sa social media ay hindi makakatulong sa kanyang pagbangon.

Ang kaso ni Shera De Juan ay nagsilbing aral sa ating lahat tungkol sa kahalagahan ng mental health awareness. Ipinapakita nito na ang stress at problema, kapag kinimkim at hindi naagapan, ay maaaring humantong sa mga sitwasyong hindi natin inaasahan. Ito rin ay paalala na maging mapagmatyag at mapagmalasakit sa ating kapwa, dahil hindi natin alam ang bigat na kanilang dinadala. Ang pagiging “Missing Bride” ni Shera ay hindi lamang kwento ng pagkawala, kundi kwento ng isang taong nangangailangan ng tulong at pag-unawa.

Habang hinihintay natin ang kanyang tuluyang pagrekober at ang paglilinaw sa mga detalye ng kanyang pagkawala, nawa’y maging sensitibo tayo sa ating mga komento at opinyon. Ang mahalaga sa ngayon ay ligtas na siya at nasa piling na ng mga taong nagmamahal sa kanya. Ipagdasal natin ang kanyang mabilis na paggaling at ang katahimikan ng kanyang pamilya matapos ang unos na ito.