Sa mundo ng pulitika at mga pampublikong pagdinig sa Pilipinas, hindi na bago ang makakita ng matitinding emosyon, sigawan, at minsan ay mga luhang pumapatak mula sa mga opisyal na nagsasabing sila ay naghahanap lamang ng katotohanan at katarungan para sa bayan. Subalit sa likod ng mga camera at live stream na tinututukan ng milyong-milyong Pilipino, may mga kwentong hindi agad lumalabas—mga kwento ng totoong nangyayari kapag ang mga ilaw ay nakapatay na at ang mga mikropono ay nakababa na. Kamakailan lamang, naging sentro ng usap-usapan ang isang kilalang mambabatas, na madalas bansagan ng kanyang mga kritiko sa alyas na “Cong Ngaw Ngaw,” matapos ang isang matapang na pagsisiwalat mula sa kampo ng isang personalidad na sangkot sa imbestigasyon. Ang sentro ng kontrobersya ay hindi lamang ang takbo ng pagdinig, kundi ang mismong pag-uugali at sinseridad ng nasabing Kongresista na kilala sa kanyang madamdaming mga pahayag.

Ang insidente ay nag-ugat sa patuloy na imbestigasyon ng Quad Committee kung saan isa sa mga susing tao ay si Cabral. Habang ang publiko ay nakatuon sa mga legal na aspeto at mga ebidensyang inilalatag, isang staff mula sa kampo ni Cabral ang nagpasabog ng impormasyon na naglagay sa alanganin sa kredibilidad ni Congressman Dan Fernandez. Ayon sa mga ulat at sa mismong video na kumakalat, tila nabisto ang diumano’y “pag-arte” at kawalan ng respeto ng mambabatas sa mga taong kanyang kaharap. Ang imahe ng isang mambabatas na umiiyak dahil sa awa sa mga biktima o galit sa mga katiwalian ay biglang natabunan ng akusasyon na siya ay mayroong hindi magandang asal at mapang-abusong trato sa mga indibidwal na nasa ilalim ng kanyang kapangyarihan habang nagaganap ang mga pagdinig o sa mga closed-door meetings.

Marami ang nagulat sa rebelasyong ito dahil sanay ang tao na makita si Congressman Fernandez na nasa panig ng moralidad, madalas na nagpapakita ng matinding damdamin kapag pinag-uusapan ang mga isyu ng bayan. Subalit, ayon sa staff ni Cabral, ang nakikita ng tao ay tila isang palabas lamang. Ibinunyag na sa likod ng mga luhang iyon ay isang personalidad na walang pakundangan kung magsalita at tila ba nawawala ang respeto sa dignidad ng ibang tao. Ang tawag na “walang hiya” at “walang respeto” ay mabibigat na salita na binitiwan laban sa kanya, na nagpapahiwatig na mayroong malalim na sama ng loob ang kampo ni Cabral sa naging trato sa kanila. Ito ay isang malaking dagok sa imahe ng Kongresista na matagal nang pinupuna ng ilan dahil sa kanyang istilo ng pagtatanong na minsan ay tila nanggigipit sa halip na naghahanap ng linaw.

Ang pag-iyak sa publiko ay isang mabisang sandata ng mga pulitiko upang makuha ang simpatya ng masa, ngunit kapag ito ay nasabayan ng mga kwento ng pambu-bully o kawalan ng respeto, ang mga luhang iyon ay nagiging simbolo ng pagkukunwari. Sa testimonya ng staff, lumalabas na tila ginagamit lamang ang emosyon upang manipulahin ang persepsyon ng publiko. Ang tanong ng marami ngayon: totoo ba ang kanyang ipinaglalaban, o ito ay bahagi lamang ng isang malaking grandstanding para sa personal na ambisyon o pulitikal na agenda? Ang salitang “Ngaw Ngaw” na ikinakabit sa kanya ay lalong nagkakaroon ng diin dahil sa persepsyon na puro salita at ingay lamang ang kanyang ginagawa, at sa likod nito ay wala palang tunay na malasakit sa proseso ng tamang hustisya at paggalang sa karapatang pantao ng mga humaharap sa kanya.

Hindi maikakaila na ang mga pagdinig sa Kongreso ay mainit at puno ng tensyon, lalo na kung ang pinag-uusapan ay mga mabibigat na krimen at katiwalian. Gayunpaman, inaasahan ng taumbayan na ang mga namumuno sa imbestigasyon ay mananatiling propesyonal, patas, at may respeto sa lahat ng panig. Ang rebelasyon mula sa staff ni Cabral ay nagpapakita ng posibleng abuso sa kapangyarihan. Kung totoo ang mga sinabi ng staff, ito ay nagpapakita na may mga opisyal na handang gamitin ang kanilang posisyon upang intimidate o takutin ang mga testigo at kanilang mga tauhan. Ang ganitong klase ng gawain ay hindi lamang nakakasira sa integridad ng imbestigasyon kundi pati na rin sa tiwala ng mamamayan sa institusyon ng Kongreso.

Napakahalaga rin na suriin ang konteksto kung bakit nagsalita ang staff ni Cabral. Hindi biro ang banggain ang isang makapangyarihang mambabatas sa gitna ng isang mainit na imbestigasyon. Ang lakas ng loob na kanilang ipinakita ay nagpapahiwatig na sagad na sila sa kanilang naranasan. Sinasabing ang kawalan ng respeto ay hindi lamang sa salita kundi pati na rin sa kilos at sa paraan ng pakikitungo. Ang mga ganitong detalye ay madalas na hindi nakakarating sa mainstream media, kaya naman ang pagkalat nito sa social media ay nagbigay ng boses sa mga taong madalas ay tahimik na lamang na nagtitiis sa gilid. Ang pagkabasag ng “mabait” na imahe ni Fernandez ay nagdulot ng hating opinyon sa social media, kung saan marami ang nagsasabing “tama lang na mabisto siya” habang ang iba naman ay naghihintay pa ng paliwanag mula sa panig ng mambabatas.

Ang isyung ito ay nagbubukas din ng mas malawak na usapin tungkol sa “political theater.” Sa panahon ngayon, mahirap nang kilatisin kung alin ang totoo sa hindi. Ang mga mambabatas ay nagiging mga aktor sa isang entablado, at ang publiko ang kanilang manonood. Kapag ang isang opisyal ay umiiyak, tayo ay nadadala. Kapag sila ay nagagalit, tayo ay sumasang-ayon. Ngunit ang paalala ng insidenteng ito ay dapat tayong maging mapanuri. Hindi sapat na magaling magsalita o magaling umiyak; dapat ay makita rin natin ang kanilang tunay na pagkatao sa kung paano nila tratuhin ang mga maliliit na tao, ang mga staff, at ang mga indibidwal na walang kapangyarihang lumaban sa kanila. Ang tunay na karakter ng isang tao ay lumalabas hindi sa harap ng camera, kundi sa mga sandaling akala nila ay walang nakatingin.

Sa patuloy na pag-usad ng kaso at ng imbestigasyon ng Quad Comm, asahan na magiging mas mainit ang mga susunod na kabanata. Ang rebelasyong ito ay tiyak na magkakaroon ng epekto sa kung paano titingnan ng publiko si Congressman Fernandez sa mga susunod na hearing. Bawat luha na kanyang ipapatak at bawat sigaw na kanyang gagawin ay sasalain na ng pagdududa. Mawawalan ng saysay ang kanyang mga argumento kung ang tingin sa kanya ng tao ay isang “bully” na nagtatago sa anyo ng isang lingkod-bayan. Ang hamon ngayon sa kanya ay hindi lamang linisin ang kanyang pangalan kundi patunayan na ang kanyang mga emosyon ay totoo at hindi lamang pang-abala sa mga tunay na isyu.

Sa huli, ang mahalagang aral dito ay ang kapangyarihan ng katotohanan. Kahit gaano pa katagal itago ang tunay na ugali, at kahit gaano pa kagaling umarte ang isang tao, lalabas at lalabas din ang totoo. Ang staff ni Cabral ay naging instrumento upang ipakita na hindi lahat ng nakaupo sa pwesto ay karapat-dapat sa respeto kung sila mismo ay hindi marunong magbigay nito. Ang respeto ay hindi hinihingi dahil sa posisyon; ito ay iniipon sa pamamagitan ng tamang asal at makataong pakikitungo sa kapwa, anuman ang katayuan nila sa buhay. Habang hinihintay natin ang sagot ng kabilang panig, mananatiling nakaukit sa isipan ng publiko ang tanong: Sino ba talaga ang totoong Dan Fernandez? Ang umiiyak na tagapagtanggol, o ang mambabatas na inakusahang walang puso at respeto sa likod ng tabing?